Restauracje, kawiarnie i food trucki coraz częściej pytają, jak ograniczyć wpływ swojej działalności na środowisko. Opakowania na wynos są jednym z najbardziej widocznych elementów tej układanki, choć nie jedynym i nie zawsze największym.

W tym artykule wyjaśniamy, z czego składa się ślad węglowy lokalu, co rzeczywiście zmienia wybór opakowań i jak mówić o tym klientom, żeby od 27 września 2026 r. nie narazić się na zarzut greenwashingu.

Świat gastronomii dynamicznie się zmienia — klienci zwracają uwagę nie tylko na smak, ale też na to, w czym podawane jest jedzenie i co się z opakowaniem dzieje po użyciu. Rok 2026 przynosi nowe przepisy i nowe kierunki w opakowaniach dla gastronomii. Sprawdź, jakie rozwiązania warto znać w nadchodzącym sezonie.

Wraz z wejściem w życie Rozporządzenia (UE) 2023/1115 dotyczącego produktów wolnych od wylesiania (EUDR – EU Deforestation Regulation), unijne firmy stanęły przed jednym z największych wyzwań regulacyjnych ostatnich lat. EUDR zastępuje i znacząco rozszerza dotychczasowe przepisy EUTR (EU Timber Regulation), które od 2010 r. regulowały import i handel drewnem.

Nowe prawo obejmuje teraz znacznie szerszą listę produktów – nie tylko drewno, ale również m.in.:
kauczuk, kawę, kakao, soję, bydło, olej palmowy oraz wyroby powstałe z tych surowców, w tym papier, masę celulozową oraz produkty jednorazowe pochodzące z drewna.

Dla wielu firm oznacza to konieczność wdrożenia pełnego systemu należytej staranności (due diligence), opartego na dowodach, geolokalizacji i ocenie ryzyka.

„Certyfikat LFGB” to jedno z najczęściej pojawiających się haseł w ofertach naczyń i opakowań jednorazowych, zwłaszcza z drewna, bambusa i papieru. Dostawcy przedstawiają go jako dowód, że produkt można bezpiecznie stosować z żywnością.

W praktyce LFGB nie jest certyfikatem ani urzędowym dopuszczeniem, tylko niemiecką ustawą, według której laboratoria badają wyroby. Wyjaśniamy, co faktycznie potwierdza sprawozdanie z badań wg LFGB, czego nie zastępuje i jak je czytać przy zakupach.